The Belgrade Manifesto is a response to the current crisis in arthouse cinema: shrinking finance, over-controlling bureaucracies and, above all, the stagnation of cinematic language. It argues that the new low-cost digital technology offers filmmakers the chance to bypass existing structures and find new ways to make and exhibit films that can revitalise cinema.

The Manifesto was presented by Nora Hoppe and Jon Sanders and discussed in an open forum at the Belgrade Festival of Auteur Film on Sunday 2nd December 2007.

The Belgrade Manifesto (2007)

“I am convinced that if you start by saying ‘I'm going to destroy everything, I'm going to be modern’, then you won't be modern. You can be modern, and must want to be so, because you must contribute something, but you can be modern only by humbly following your predecessors.”
— Jean Renoir

There is a crisis in cinema today, a deep malaise, a feeling of artistic exhaustion, of pointlessness. The evolution of cinematic language that is so vital to the continued well-being and relevance of the medium has pretty much come to a standstill. Good films are getting fewer, the informed and knowledgeable audience that is so important for their success has shrunk. The older generation don't go to the cinema any more because so many films are for young people, and the young people today have little idea of cinema's capacity for depth, excitement and complexity. The critics, who should be guiding and educating that audience, are mostly inadequate, and the distribution structures no longer work.

The growth of the globalised market and of Hollywood's extraordinary success in exploiting it, despite the fact that the films are getting worse, has not only depleted the alternative markets but, more disturbingly, has undermined alternative approaches to production by acting as a virus - its methods and philosophy are either taken on directly or internalised. Nobody pays attention to form, without which, as our predecessors understood, nothing worthwhile can possibly develop. The “story” is given exaggerated importance; the study of its crude mechanics has become an industry in itself with consultants and experts in every financing agency and production house, part of an ever growing and unproductive bureaucracy whose purpose is to sniff out the trends and fads of the day and to select and develop (and distort) productions in accordance with those predictions.

But it isn't working. With very few exceptions - the elusive “crossover” or the brief success of an undemanding formula in a national market - these films are not making money. The system is unsustainable and what makes it worse is that we know that those films which we revere, which have passed the test of time, could never be made today. However, the landscape has shifted and we are now entering the era of “digital cinema”. There are an ever increasing number of conferences and conventions about the impact of this on financing, distribution and exhibition. What is being ignored is the mirror image of this crisis, and one which is inextricably linked to it, and that is the long-term stagnation of cinematic language and form and the consequent lack of innovation and depth which are essential to keep cinema alive.

We are at a crossroads where the new possibilities opened up by digital production and exhibition have real potential for the rejuvenation of cinema. But the danger is they could also work against it by swamping the market with low-quality work. As filmmakers, we have to grasp this opportunity. At last, it is now possible, because of the huge reduction in costs, to bypass existing funding channels and make high quality films WITHOUT PERMISSION. In addition, we need to adapt and develop those models of distribution and exhibition that are already being pioneered and begin to identify new sources of minimal funding. It is time to take responsibility for our own future and establish a committed, interactive community that can share ideas and work together to find viable ways to make and show our films and build audiences that will want to see them.

Beogradski Manifest (2007)

„Uveren sam da ako kažete ’uništicu sve što je dosad ostvareno jer hocu da budem savremen' svakako necete postati savremeni. Da biste zaista bili savremeni, morate želeti da to budete, morate dati sopstveni doprinos onome cime se bavite, smerno sledeci svoje predhodnike.”
— Žan Renoar (Jean Renoir)

Film je danas u krizi, postoji duboka nelagodnost, osecanje umetnicke praznine i besmisla. Evolucija filmskog jezika, koja je od životnog znacaja za dalju dobrobit i relevantnost medija, bukvalno tapka u mestu. Dobrih filmova je sve manje, a u velikoj meri opada i broj obaveštene i obrazovane publike koja je itekako znacajna za njihov uspeh. Starije generacije ne idu više u bioskop, jer se najveci broj filmova pravi za mlade koji vecinom ne shvataju sposobnost filmskog/video medija da izrazi dubinu, uzbudenje i složenost. Kriticari, koji bi trebalo da usmeravaju i obrazuju publiku, mahom nisu tome dorasli, a ni distribucione strukture više ne dejstvuju celishodno.

Uspon globalizovanog tržišta, kao i fenomenalna umešnost Holivuda da to iskoristi, uprkos cinjenici da su filmovi sve lošiji i lošiji, ne samo da ugrožavaju alternativno tržište, nego – što izaziva još vecu uznemirenost – podrivaju alternativne pristupe filmskoj/video proizvodnji: delujuci kao virus, takve metode i filozofija se neposredno preuzimaju ili postepeno usvajaju. Niko više ne obraca pažnju estetskoj formi bez koje se - kao što su to naši prethodnici dobro shvatili - ništa vredno ne može postici. „Prici“ se daje preteran znacaj, a proucavanje njene sirove mehanike postalo je zasebna industrija, sa savetnicima i strucnjacima u svakoj agenciji koja finansira filmsku/video produkciju, kao sastavni deo neproduktivne birokratije, cija je tendencija da nazre tekuci trend, kao i da potpomaže (najcešce iskrivi) proizvodnju filma/videa u skladu sa postojecim anticipacijama.

Uz malobrojne izuzetke – kratkotrajan uspeh takvih filmova na nacionalnim tržištima u vecini slucajeva ne ostvaruje ocekivani profit. Uspostavljeni sistem je neodrživ i ono što ga cini još gorim je cinjenica da veliki filmovi kojima se još uvek divimo i koji su odoleli vremenu i prostoru, danas više nije moguce realizovati, ili se to postiže samo u retkim slucajevima uz ogromne teškoce. Ocigledno je da se sredina izmenila i da ulazimo u eru „digitalnog filma“. Sve je veci broj konferencija i skupova na kojima se raspravlja o uticaju takvih ostvarenja na finansiranje, distribuciju i prikazivanje. Ali ono što je karakteristicno je osoben odraz te krize u ogledalu i što je neraskidivo povezano sa tim odrazom: dugotrajno stagniranje filmskog jezika i forme, kao i nedostatak inovacije i dubine, neophodnih za održavanje i usavršavanje filmskog/video stvaralaštva. Nalazimo se na prekretnici u vremenu u kome nove mogucnosti što ih pruža digitalna produkcija i elektronsko prikazivanje pokretne zvucne slike imaju stvarni potencijal za podmladivanje filmske umetnosti. Medjutim, postoji opasnost da se to ugrozi preplavljivanjem tržišta delima niskog kvaliteta.

Kao filmski stvaraoci, moramo iskoristiti mogucnosti koje nam se pružaju, što je moguce, zahvaljujuci velikom smanjenju troškova, da najzad zaobidemo postojece kanale finansiranja kako bi mogli da ostvarujemo visoko kvalitetne filmove bez posebne dozvole. Pored toga, neophodno je da se prilagodimo i razvijemo one modele distribucije i prikazivanja koji su se potvrdili i da pocnemo iznalaziti nove izvore minimalnog finansiranja. Došao je trenutak za preuzimanje odgovornosti o sopstvenoj buducnosti, kao i da uspostavimo angažovanu, interaktivnu zajednicu, u kojoj se mogu uzajamno koristiti ideje i informacije, kako bismo mogli da tragamo za vitalnim putevima koji omogucuju pravljenje i prikazivanje filmova i vaspitanje gledalaca koji ce ih shvatiti i želeti da ih vide.

Das Belgrader Manifest (2007)

„Ich bin davon überzeugt, dass, wer sagt, ‘Ich werde alles zerstören, um neue Wege zu gehen’, nicht sehr weit kommen wird. Man kann neue Wege gehen, man soll es sogar, denn man muss das Neue suchen, aber man kann es nur finden, indem man seinen Vorgängern in Bescheidenheit folgt.“
— Jean Renoir

Das heutige Kino steckt in einer Krise, es herrscht ein tiefes Unbehagen, ein Gefühl der künstlerischen Erschöpfung, der Sinnlosigkeit. Die Entwicklung der filmischen Sprache, die für zukünftige Vitalität und Relevanz des Mediums so entscheidend ist, droht zum Stillstand zu kommen. Gute Filme werden immer seltener. Das informierte und gebildete Publikum, das so wichtig für das Ankommen solcher Filme ist, schrumpft. Die ältere Generation geht nicht mehr ins Kino, denn die meisten Filme zielen auf ein junges Publikum, welches wenig von den Möglichkeiten des Kinos weiß, was Tiefe, „Ergriffenheit“ und Komplexität betrifft. Kritiker, die die Filmkunst einem Publikum näher bringen sollen, versagen zunehmend, ebenso die Verleihstrukturen.

Das Wachstum des globalisierten Marktes und dessen äußerst erfolgreiche Ausbeutung durch Hollywood (obwohl dessen Filme ständig schlechter werden), hat nicht nur die alternativen Märkte verdrängt, sondern auf besorgniserregender Weise auch alternative Produktionsformen zunehmend untergraben. Wie ein Virus hat Hollywood diese alternativen Märkte und Produktionsformen befallen, mit dem Ergebnis, dass seine Strategien und Philosophie entweder direkt nachgeahmt oder sogar sich zueigen gemacht werden. Der Form, ohne welche - wie unsere Vorgänger es wussten - nichts Wertvolles entstehen kann, wird keine Bedeutung mehr zugemessen. Stattdessen wird dem Inhalt, der „Story“, eine übertriebene Wertigkeit zugemessen. Dabei ist die Erforschung der bloßen Mechanismen des „Plots“ zu einer regelrechten Industrie ausgeufert, mit Beratern und Experten in Finanzierungsinstitutionen und Produktionsfirmen, alles Teil einer unproduktiven, wuchernden Bürokratie, allein zum Zweck, letzte Trends und Moden zu wittern und anstehende Projekte nach diesen Prämissen auszuwählen, zu entwickeln (und zu verbiegen).

Aber das alles funktioniert nicht. Mit sehr wenigen Ausnahmen (trügerische „crossovers” oder kurzzeitige Erfolge anspruchsloser Rezepte auf der Ebene nationaler Märkte) bringen diese Filme keinen Profit. Das System ist nicht nachhaltig und was noch schlimmer ist: wir erkennen, dass gerade jene Filme, die uns über Jahre geprägt und die Prüfung der Zeit überstanden haben, heute gar nicht gemacht werden könnten. Trotzdem, wie auch immer, zeichnet sich eine Wende ab: wir sind in die Ära des digitalen Kinos" getreten. Seit kurzem gibt es in diesem Zusammenhang mehr und mehr Diskussionen und Veranstaltungen über die Auswirkungen dieses neuen Phänomens auf Finanzierung, Verleih und Vertrieb. Was aber auf diesen Diskussionen leider unbeachtet bleibt, ist das Wesentliche, die schon lang anhaltende Formkrise sowie der daraus folgende Mangel an Innovation und Tiefe, die so wichtig sind für das Weiterleben des Kinos.

Doch es gibt eine Hoffnung. Wir stehen an einem Schnittpunkt, an welchem sich neue Perspektiven eröffnen (möglich gemacht durch die digitale Produktion und Vertrieb), die ein echtes Potential für die Wiederbelebung des Kinos darstellen. Die Gefahr ist freilich, dass das Produzieren massenhaft minderwertiger Werke Gegenteiliges bewirken könnte. Dessen ungeachtet sollten wir, Filmschaffende, diese Gelegenheit ergreifen. Gerade wegen der potentiellen Senkung der Kosten, hat man endlich mal die Möglichkeit die derzeit herrschenden Finanzierungskanäle zu umgehen und hochwertige Filme eben OHNE DEREN „ERLAUBNIS“ zu schaffen. Und es ist notwendig, nicht nur die gerade begonnene Pionierarbeit bezüglich Verleih-, Vertriebs- und Vorführmodelle zu unseren Vorteilen zu adaptieren und weiterzuentwickeln, sondern auch nach neuen Quellen für Mindestfinanzierungen zu forschen. Es ist Zeit, Eigenverantwortung für unsere Zukunft zu übernehmen und eine engagierte, interaktive geistige Kooperation zu bilden, um Ideenaustausch und gegenseitige Unterstützung zu ermöglichen, sowie nach neuen Vorführungsmöglichkeiten für unsere Filme zu suchen und ein Publikum zu schaffen, das diese Filme gerne sehen will.

Manifeste de Belgrade (2007)

«Je suis convaincu que si l’on part en se disant : “Je m’en vais tout bousculer, je vais être moderne”, je suis sûr qu’on ne sera pas moderne. On peut être moderne, et il faut le souhaiter, car il faut tout de même arriver à apporter sa toute petite contribution à l’art de son temps, mais on ne peut y arriver qu’en s’effaçant très modestement derrière les anciens.»
— Jean Renoir

Le cinéma est aujourd’hui en crise. Un profond malaise le mine et l’envahit ainsi qu’un sentiment d’épuisement artistique et d’inutilité. L’évolution du langage cinématographique, essentiel pour sa vitalité et sa pertinence en tant que moyen d'expression, est au point mort. Les bons films se font rares, le public de connaisseurs avertis qui est un facteur de réussite important, s’est rétréci. Les adultes ne vont plus au cinéma car la plupart des films ont les jeunes pour cible.. Les jeunes d’aujourd’hui ont du mal à s’ imaginer la capacité émotionnelle, la profondeur et la complexité du cinéma.. Les critiques de films, qui devraient guider et éduquer ce public, sont insuffisantes ; les structures de distribution ne fonctionnent plus.

La mondialisation croissante et la multiplication des succès phénoménaux qu’a obtenu Hollywood grâce à elle bien que ses films soient de plus en plus mauvais, ont épuisé les marchés alternatifs et ce qui nous inquiète davantage est qu’elles ont aussi sapé les formes alternatives de production en agissant comme un virus en effet, les méthodes et la philosophie d’Hollywood sont acceptées directement et même intégrées. On néglige complètement la forme alors que nos prédécesseurs l’avaient bien compris, sans elle, rien de valable ne peut voir le jour. On donne beaucoup trop d’importance à l’histoire. L’étude de ses mécanismes primaires est devenue une industrie en soi avec consultants et experts dans toutes les sociétés de production et institutions financières. Cette étude participe d’une bureaucratie improductive sans cesse croissante dont le rôle est de renifler les tendances et les lubies du jour pour sélectionner et développer les projets en adéquation avec ces supputations –Mais cela ne marche pas. À quelques rares exceptions près – résultat d’ une alchimie mystérieuse ou du bref succès d’une formule pas très ambitieuse sur un marché national – ces films ne font pas d’argent. Ce système n’est pas viable, et plus grave encore, nous savons que les films que nous vénérons et qui n’ ont pas pris une ride ne pourraient plus être réalisés aujourd’hui.

Mais le paysage a changé et nous entrons désormais dans l’ère du « cinéma numérique ». On ne compte plus le nombre de conférences et de séminaires sur son impact en matière de financement, de distribution, d’exploitation. Ce qui reste toujours dans l’ombre, c’est le corollaire à cette crise, l’image qui lui est inextricablement liée c’est-à-dire la stagnation durable du langage et de la forme cinématographiques qui aura comme conséquence un manque d’innovation et de profondeur qui sont essentiels pour maintenir le cinéma vivant.

Nous sommes à la croisée des chemins : les nouvelles possibilités qui s’offrent à nous grâce à la production et à la diffusion en numérique peuvent réellement rajeunir le cinéma ; mais le danger est que ces possibilités se retournent contre ce rajeunissement en submergeant le marché de films de médiocre qualité. En tant que cinéastes, nous devons saisir cette opportunité. Il est maintenant possible, du fait de la réduction énorme des coûts, de mettre hors circuit les canaux de financement existants et de faire des films de haute qualité SANS AUTORISATION. En plus, il faut adapter et développer ces modèles de distribution et d’exploitation qui voient le jour , commencer à identifier de nouvelles sources de financement minimal. Il est temps de prendre en main notre propre avenir et de constituer une communauté engagée et interactive pour partager des idées et travailler ensemble à ouvrir des voies viables pour réaliser et diffuser nos films et rassembler des publics qui voudront les voir.

مانیفست بلگراد (۱۳۸۶)

«من یقین دارم که کسی که میگوید من همه چیز را ویران میکنم تا راه نوی بسازم، ره به جایی نخواهد برد. البته آدم میتواند به راه های نوی پا بگذارد، و باید هم بگذارد، چون همواره باید در جستجوی چیز نوی بود، اما چیز نو را فقط زمانی میتوان یافت که با فروتنی پا درجای پای گذشتگان گذاشت.» ـ ژان رنوار

سینمای امروز در بحران است و سراسر آنرا احساسی ژرف از ناخوشایندی، بیهودگی، خستگی و دلزدگی از هنر فرا گرفته است. تحول زبان سینمایی که برای سرزندگی و اهمیت این رسانه ارزشی خاص دارد، با خطر رکود روبروشده است. فیلم خوب روز بروزکمتر ساخته میشود. شمار بینندگان آگاه و بادرک که برای پذیرفته شدن چنین فیلم ها بسیار مهم اند، پیوسته کاهش می یابد. نسل پیش کمتر به سینما میرود، چون بیشتر فیلم هایی که بر پرده می آیند، برای بینندگان جوان ساخته می شوند؛ جوانانی که از امکانات سینما در رابطه با ژرفا، اثرگذاری، جامعیت و پیچیدگی معنوی آن آگاهی اندکی دارند. منتقدان فیلم که باید هنر سینما را برای مردم پذیرفتنی و قابل فهم بسازند، و همچنین ساختار های پخش و نمایش، بیشتر ازپیش در کار خود ناکام اند.

رشد بازار های جهانی شده و تسخیر و بهره برداری فوق العاده ی آن ها توسط هالیوود، نه تنها گزینه بازار های دیگر را کنارزده است (با وجود آنکه کیفیت فیلم های هالیوود روزبه روز بدتر میشود)، بلکه حتا پایه های دیگر اشکال تهیه ی فیلم را نیز به طور نگران کننده یی سست ساخته است. هالیوود همچون ویروسی، این گزینه بازار های دیگر را چنان واگرفته است که در نتیجه، فلسفه و استراتژی آن، یا نمونه و سرمشق مستقیم قرار میگیرد ویا حتا کاملن خودی میگردد. به شکل، که بدون آن - چنانکه فیلمسازان گذشته به آن آگاه بودند - چیز ارزنده یی نمیتواند پدید آید، دیگر کسی اهمیتی قایل نیست. در عوض، به سوژه، یعنی به «قصّه یا داستان» بیش از حد ارزش داده میشود. این مسئله منجر به این شده است که تنها برای تحقیق و ارزیابی مکانیسم های سوژه، یک صنعت تمام عیار با مشاوران و کارشناسان بسیار در شرکت های تهیه و سازمان های تمویل فیلم پدید بیاید. و این خود باعث ایجاد دستگاه دیوانسالار عظیم و عقیم و پرشاخ وپنجه یی شده است که هدفش کاوش و یافتن آخرین الگو ها، گرایش ها و قالب های مد روز است تا به اساس آن ها، پروژه های فیلم سازی ارزیابی و انتخاب گردند، بسط و انکشاف یابند و قالب گیری شوند.

مگر با اینهم، کل این دم و دستگاه کارآیی چندانی ندارد. اگر آن فیلمهای «پیوندی» و فریبنده را، یا آن هایی را که به اساس نسخه های عامه پسند موفقیت و شهرت زودگذری را در سطح بازار داخلی یک کشور پیدا میکنند استثنا قرار دهیم، فرآورده های این دم ودستگاه هیچ سودی نمی آورند. چنین سیستمی نمیتواند دوامدار باشد. اما واقعیت جالب تر و در عین حال تکاندهنده تر درک این مسئله است که درست همان فیلم هایی که ازآزمون زمان بی هیچ فرسایش و کهنگی پیروز بدرآمده و بر ما اثر عمیق گذاشته اند و با وجود گذشت سال های سال هنوزهم ما را مجذوب و مفتون خویش میکنند، امروز، امکان ساخته شدن را هرگز پیدا نخواهند کرد.

ولی با اینهمه بازهم، تغییری هویداست؛ وان اینکه ما حالا دیگر به دوره ی «سینمای دیجیتال» وارد شده ایم. در همین رابطه، از مدتی به این سوست که گفتمان ها، گردهمایی ها و برنامه های زیادی برپا و برگذار میشوند که موضوع آنها همه دَور تأثیرات این پدیده ی تازه بر تمویل، بازاریابی، فروش، پخش و نمایش فیلم چرخ می زند. مگر با تأسف باید گفت که در تمام این گفتگو ها مسئله ی اصلی و عمده نادیده گرفته میشود که عبارت است از مسئله ی بحران شکل در سینما. بحرانی که از مدت زیادی به این سو پیوسته جهان سینما را دربرگرفته است؛ با پیامد های ناشی از آن، که همانا کمبود عمق، نوآوری و ابتکار است، همه چیز هایی که برای ادامه ی زندگی سینما ارزش و اهمیت بسیار دارند.

ما بازهم، امیدی هست. ما اینک در محل تقاطع راه ها قرار داریم، جایی که دورنماهای نوی به روی ما گشوده میشوند که به وسیله ی روش تهیه و پخش دیجیتال امکان پذیر شده اند. این دورنما ها ظرفیت کلان و توانایی واقعی را برای دمیدن جان تازه به پیکر سینما مژده میدهند. البته این خطر نیز وجود دارد که با تهیه ی فیلم های کم ارزش بازاری، مسئله برعکس شود. مگر، برما دست اندر کاران فیلم و سینماست که بی هیچ هراسی این فرصت را دریابیم. به ویژه با در نظرداشت کاهش بلقوه ی مصارف تهیه ی فیلم، اینک امکان این میسر شده است تا کانال های فعلی حاکم بر راه های تمویل فیلم را، دور زده و فیلم هایی را با کیفیت بالا بدون روادید آنان بسازیم. همچنان لازم و ضروریست که به خاطر منافع خود، نه تنها درچنین کاری پیشگامانه که در رابطه با نمونه هایی از روش پخش و نمایش تازه آغاز شده است همدست شویم و آنرا رشد و گسترش دهیم، بل به جستجوی منابع پولی و تمویل به اندک ترین اندازه نیز براییم. اینک زمان آن فرا رسیده است که مسئولیت آینده ی خود را بشناسیم و به دست خویش گیریم و یک همکاری فکری و اندیشگی را - با حفظ آزادی و تکروی که خاص فرد هنرمند است - برپاکنیم تا داد و ستد و یاری معنوی را ممکن سازیم و نیز، راه های تازه یی برای نمایش فیلم خود بیایبم، و بینندگانی را بپرورانیم که چنین فیلم ها را با شوق و میل به دیدار بیایند.

Белградский Манифест (2007)

«Я убежден в том, что если вы начинаете со слов, «Я хочу все разрушить, так как я хочу быть «новатором», то новатором вы не станете. Можно и нужно хотеть быть новатором, так как нужно вносить что-что новое, но новаторами вы сможете стать, только почтительно и скромно принимая дары ваших предшественников.»
— Жан Ренуар

Сегодняшнее кино находится в кризисе, в мучительной тревоге, в ощущении художественного истощения, бессмысленности. Эволюция кинематографического языка, такого жизненно необходимого для продления актуальности и важности средств выражения, почти прекратилась. Хороших фильмов становится все меньше, знающая и образованная публика, которая способствует успеху таких фильмов, сократилась. Старшее поколение больше не ходит в кино, потому что большинство фильмов рассчитано на молодежь, а сегодняшние молодые люди не имеют ни малейшего представления о способности кино волновать, быть сложным и глубоким. Критики, которые должны направлять и воспитывать публику, в большинстве своем некомпетентны, а дистрибьюторские структуры терпят неудачу.

Рост глобализированного рынка и исключительный успех Голливуда в его эксплуатации, не смотря на то, что фильмы становятся все хуже, не только вытеснил альтернативные рынки, но и подорвал альтернативные формы производства, действуя как вирус: методы и философия Голливуда мгновенно усваиваются. Никто не обращает внимания на форму, без которой, как уже поняли наши предшественники, невозможно развить ничего стоящего. Вместо этого преувеличенное значение приписывается "сюжету", отработанным приемам, которые стали настоящей индустрией со своими консультантами и экспертами в каждом финансирующем органе и производящей фирме. Все это стало частью растущей и непродуктивной бюрократии, цель которой - вынюхивать последние тенденции и кратковременные увлечения моды, чтобы выбрать и развить (и извратить) произведение в соответствии с предписаниями вышеназванных организаций.

Но все это не работает. За очень немногими исключениями: кратковременным "crossover-ом"(гибридом, смешением) коммерческого и авторского кино или скоротечным успехом незамысловатой формулы на национальном рынке - эти фильмы не приносят прибыль. Система непоследовательна, и, что делает ее еще хуже, мы знаем, что как раз те фильмы, которые мы почитаем и которые выдержали проверку временем, сегодня никогда бы не были созданы. Однако окружающий мир изменился: мы вошли в эпоху "цифрового кино". Количество обсуждений о его значении для финансирования, проката и сбыта все возрастает. Но незамеченным остается результат этого кризиса, а именно долговременный застой языка и формы в кино и вытекающий отсюда недостаток инновации и глубины, необходимых для того, чтобы кино жило.

Mы на распутье, где новые возможности, открытые цифровым производством и сбытом, имеют реальный потенциал для омоложения кино. Но также есть опасность, что они будут использованы во вред, наводняя рынок низкокачественной продукцией. Как кинематографисты, мы должны ухватиться за эту возможность. Наконец, из-за большого недостатка в средствах, надо обходить существующие каналы финансирования и делать высококачественные фильмы БЕЗ РАЗРЕШЕНИЯ. Кроме того, мы должны приспособить и развить те модели проката и сбыта, которые уже есть, и начать выявлять новые источники минимального финансирования. Пришло время брать ответственность за наше собственное будущее и образовать единое неформальное сообщество, которое может делиться идеями, информацией, оказывать взаимную поддержку, работать вместе, чтобы найти реальные способы делать и показывать наши фильмы и привлекать публику, которая охотно пойдет их смотреть.

Manifiesto de Belgrado (2007)

“Estoy convencido que si comienzas diciendo: voy a destruirlo todo, voy a ser moderno, no serás moderno en absoluto. Puedes serlo, y debes desearlo, por aportar algo, pero también siguiendo humildemente a tus antecesores”
– Jean Rendir

En el cine de hoy vive una crisis, una enfermedad severa, un sentimiento de agotamiento artístico, ausencia de puntos de vista. La evolución del lenguaje de imágenes en movimiento, tan vital en el bienestar y significación de los medios de comunicación, se ha detenido. Cada vez hay menos buenas películas y son cada vez menos los espectadores informados e interesados en ese cine, tan importantes para su reconocimiento. La generación más avanzada no concurre más a las salas porque muchas de las películas están destinadas a los jóvenes, y en estos tiempos las jóvenes generaciones tiene una limitada idea sobre la capacidad de profundidad, emoción y complejidad del cine. Los críticos, que deberían ser la guía y los educadores de tal audiencia, son, en gran medida, incompetentes. Las estructuras de distribución están caducas.

El crecimiento del mercado globalizado y el notable éxito de Hollywood en explotarlo, más allá del hecho que los filmes son cada vez peores, no sólo hicieron mermar el mercado alternativo sino que, aún más perturbador, han minado aproximaciones alternativas a la producción actuando como un virus apropiándose en forma directa o incorporándola como propia, a sus métodos y su filosofía. Nadie presta atención a la forma sin la cual, tal como nuestros antecesores lo entendieron, nada que valga la pena puede desarrollarse. Se exagera la importancia de la “historia”; el estudio de sus groseros mecanismos devino en una industria por sí misma con asesores y expertos en cada agencia financiera y casas de producción, parte de un eterno crecimiento de una burocracia improductiva cuyo objetivo es olfatear la moda o tendencia del día y seleccionar y desarrollar (y distorsionar) producciones en concordancia con tales predicciones.

Pero no funciona. Con pocas excepciones – la aleatoria “pegada” o un éxito provisorio de una fórmula demanda en un mercado interno – estas películas no están dando beneficio económico. El sistema no es sustentable y lo que resulta peor es que sabemos que aquellas películas que reverenciamos, que pasaron la prueba del tiempo, no pueden hacerse hoy. Sin embargo, el paisaje se desplazó y ahora estamos entrando en la era del “cine digital”. Existen un creciente número de conferencias y convenciones acerca del impacto del tema en la financiación, distribución y exhibición. Lo que se está ignorando es la imagen especular de esta crisis, y lo que está íntimamente ligado a ella, o sea el estancamiento del lenguaje cinematográfico y la de su forma y la consecuente falta de innovación y profundidad, esenciales para mantener viva la cinematografía.

Estamos en el cruce de rutas donde las nuevas posibilidades abiertas por la producción y la exhibición digital ofrecen un verdadero potencial para la renovación del cine. Pero el peligro es que pueden trabajar en sentido opuesto embarrando el mercado con trabajos de baja calidad. Como cineastas queremos aprovechar esta oportunidad. En definitiva hoy es posible, debido a la enorme reducción de los costos, sortear los canales habituales y realizar películas de alta calidad SIN PEDIR PERMISO. Además, necesitamos adaptar y desarrollar estos modelos de distribución y exhibición que están aún en su etapa de inicio y comenzar a identificar nuevas fuentes de financiación mínima. Es tiempo de asumir la responsabilidad sobre nuestro futuro y crear una comunidad comprometida e interactiva que puede aportar ideas y trabajar en forma conjunta para encontrar caminos transitables para realizar y exhibir nuestras películas y construir los públicos que desean verlas.

Friends Cantorion - free sheet music Am I On MySpace?